پایان نامه ارشد : مفهوم استراتژی متهورانه: پایان نامه در مورد سیاست های مدیریت سرمایه

استراتژی متهورانه

مدیر سرمایه در گردش با راهبرد جسورانه می­کوشد با داشتن کمترین میزان دارایی­های جاری از بدهی­های جاری بیشترین استفاده را ببرد .در اجرای این راهبرد ریسک نقدینگی بسیار بالا خواهد بود.  از سوی دیگر چون حجم دارایی­های جاری به پایین ترین حد خود می رسد، نرخ بازده سرمایه گذاری بسیار بالا خواهد بود(جهانخانی و پارساییان 1389، 127). در این رویکرد مدیران سرمایه در گردش می کوشند تا وجوه نقد و اوراق بهادا رقابل فروش را به حداقل ممکن برسانند و میزان سرمایه گذاری در موجودی کالا را کاهش دهند ریسک این رویکرد بسیار بالا است وخطر عدم توان پرداخت تعهدات و از دست دادن مشتری بسیار زیاد است. اما در مقابل بازدهی شرکت بخاطر تهیه دارائی­های ثابت و گردش عملیاتی زیاد دارائی­های جاری افزایش می یابد (رهنمای رودپشتی وکیائی1387، 5).

در این رویکرد مدیر می کوشد سطح وامهای کوتاه مدت را به حداکثر برساند و دارائی های جاری خود را ازمحل این وامها تامین کند   اگر سطح وامهای  کوتاه مدت یک شرکت به حداکثر برسد خطر احتمال اینکه، شرکت نتواند به موقع آنها را بازپرداخت کند افزایش خواهد یافت و وقتی بازار با کمبود پول و اعتبار مواجه است گرفتن وام­های کوتاه مدت به آسانی میسر نمی شود و هزینه آن بالا خواهد رفت (رهنمای رودپشتی و کیائی1387، 7).

اکثریت مطالعات سرمایه در گردش از نسبت­های سنتی همانند مقدار حساب­های دریافتنی روزانه، تعداد موجودی­های کالای روزانه و تعداد حساب­های پرداختی روزانه برای اندازه­گیری سطح نقدینگی یک شرکت  استفاده می­کنند (فالوپ و آجیلر 2009، 77). اپتو در مقاله خود با توجه به نظر شالمن و کوکس (1985) استدلال می­کند، که نسبت­های سنتی دغدغه­های یک شرکت را مورد توجه قرار نمی­دهند و بنابراین خالص سرمایه در گردش ارزش واقعی نقدینگی نیست. از این رو پیش­بینی وضعیت مالی یک شرکت نسبت­های مالی سرمایه در گردش را بهتر به منابع دائمی مانند مجموع دارائی­ها پیود می­زنند (اپتو 2012، 40).

اپتو (2012)، نظیر و افز (2009) و وینرب و وپسچر (1998) از مفهوم خالص سرمایه در گردش جهت استحکام یک تئوری برای مطالعه خودشان استفاده می­کنند و همچنین به جای استفاده از نستب­های سنتی از نسبت­های مالی غیرسنتی مانند نسبت سرمایه­گذاری متهورانه و نسبت تامین مالی متهورانه برای اندازه­گیری نقدینگی سرمایه در گردش و سودآوری یک شرکت استفاده می­شود.

امروزه کاربرد مباحث مدیریت مالی جایگاه ویژ ه ای را در ارتقاء کارایی سازمان به خود اختصاص داده است. لذا اتخاذ تصمیمات تامین مالی و سرمایه­گذاری به عنوان دو وظیفه اصلی مدیران مالی، اهمیت خاصی را دارا می­باشد. در این راستا، مدیریت سرمایه در گردش که همان مدیریت بر منابع و مصارف جاری می باشد، جهت حداکثرسازی ثروت سهامداران به عنوان بخشی از حیطه مباحث مدیریت مالی دارای اهمیت ویژه­ای است (مالکی نیا و همکاران1390، 142). در واقع تصمیم­های مربوط  به سرمایه­ی در گردش، جزئی از تصمیم­های سرمایه گذاری و تأمین مالی است و هدف آن تصمیم گیری در مورد دارایی­های جاری همراه با بدهی های جاری است که قسمت فوقانی ترازنامه را تشکیل می­دهند (اعرابی و عابدی 1390، 5).